Wspaniale było znów wrócić w Świętokrzyskie Góry. Stromą ścieżką wspiąć się na grań Zelejowej, o zachodzie posiedzieć na skalnych blokach w dawnym kamieniołomie Barcza, który tak kiedyś niespodziewanie wypełniła woda… Przeglądają się w nim fragmenty skalnych ścian, wiosenny las. A świt? Jak miło podążyć śladem potoku gdzieś u podnóża Bukowej Góry. Jeszcze dwa tygodnie temu Czytaj dalej…
Grudzień. Zginęły już kolory jesieni. Jeszcze gdzieniegdzie w lesie na młodych buczynkach trzymają się kurczowo barwne listki. Jesienne słoty i mgły przepełniły wilgocią powietrze. Nad nami ołowiane niebo. Pod nogami częściej chlupie błoto lub skrzypi mróz niż szeleszczą liście. Jeszcze niedawno na drzewach w żywych kolorach żółci, pomarańczy, czerwieni teraz stały Czytaj dalej…
Kilka dni temu znowu odwiedziłem swoje góry. Góry Świętokrzyskie. To tylko jednodniowa wyprawa, bo przecież to nie czas na przebywanie w hotelach lub korzystanie z obiektów publicznych. Covid-19 zmienił wszystko w tradycyjnych podróżach. Świętokrzyskie góry są piękne! Szczególnie jesienią gdy powietrze jest rześkie, a góry ożywają kolorami. Są wówczas tak niezwykle malownicze. Dzień wyprawy Czytaj dalej…
W to, że jesteśmy narodem walecznym, nikt chyba nie wątpi. Ale ostanie tygodnie pokazały, że jesteśmy dodatkowo narodem twórczym, przekornym i…. Wydaje się, że jesteśmy w ciągłej wojnie ze sobą, znając się może na jednej rzeczy, a działając w innej, zapewne nam obcej. Obraz świata, który dociera do nas ostatnio z mediów, Czytaj dalej…
„Ładny pogodny dzień styczniowy. Mróz szczypie w policzki, śnieg skrzypi pod nogami, a słońce świeci pogodnie, migoce tysiącami iskierek na śniegu i zalewa go oślepiającym blaskiem. Staw błyszczy również i iskrzy się tak samo, jak sąsiednie pola, łąki i drzewa”. Jakże chciałoby się taką zimę, taki styczeń. Niestety – nie ma szczypiącego mrozu, nie skrzypi Czytaj dalej…