Jedno – to rozległe, faliste krajobrazy Roztocza Zachodniego. To szerokie przestrzenie pocięte miedzami, na których czasami wyrasta grusza, krzak tarniny lub smukła brzoza, a wszystko w gąszczu niekoszonych na nich chwastów. Pomiędzy miedzami, na tle zielonych zbóż, złocą się teraz dywany kwitnącego rzepaku. Gdzieś tam na linii horyzontu ciemnieje ściana lasu Czytaj dalej…
Rozgwieżdżone czarne niebo. Jeszcze na chwilę wyszedłem rozkoszować się ciszą wieczoru. Ale czy ciszą? Najpierw gdzieś z odległego stawu dobiegło chóralne, melodyjne „rechotanie”, a po chwili, gdy ono ucichło, kolejny żabi chór odezwał się z innej części stawów Pieszowoli, jakby bliżej, a potem znów kolejny i kolejny. Czasem na tę arię rechotania nakładała się aria Czytaj dalej…
No i jest. Przyszła 20 marca 22.58 – Wiosna. Znawcy tematu mówią, że to astronomiczna, że kalendarzowa to dopiero 21 marca, a jeszcze przed nami termiczna, klimatyczna, przyrodnicza…. Oj, strasznie dużo tego, ale przecież ona jest już od dawna – to w styczniu chyba był drobny epizod zimy, a po nim zaraz Czytaj dalej…
Jeśli ranek, to Polesie – te osławione, wstające nad bagnami opary, dzikie knieje, komary. Ten ranny śpiew ptaków – hmm – „dusza śni pustką rozmarzona”. A po południu, gdy Słońce w swojej wędrówce zbliża się do końca dnia? Są takie miejsca, do których tak chce się powracać. Jedne tuż za miedzą, inne trochę dalej. To bliżej to Roztocze Czytaj dalej…
Oj, wstawały, wstawały. Jeszcze mroczny ranek, jeszcze granatowe niebo…gwiazdy. Śpiewem witają szpaki z pobliskiego drzewa. Po drodze, na przecież nie tak odległe Polesie, nad doliną Bystrzycy unoszą się białe tumany mgły. Jej kłęby otulają również most na Wieprzu. Tuż za małą wioską Nadrybie kiedyś były barwne pola i pastwiska. W wyniku prowadzonych robót górniczych zapadły się, a powstałą Czytaj dalej…