Żaden inny rodzaj warunków nie upraszcza krajobrazu tak pięknie jak mgła. Zmniejszając kolor i kontrast, dodaje nastroju i odrobinę tajemniczości do każdego ujęcia. W wyobraźni widziałem już wąwozy Sufragańca, nad którymi kłębią się tumany mgły. Biało-szare, półprzezroczyste przewijają się między drzewami niczym kłęby Czytaj dalej…
Z mgły wyłaniają się kępy rozłożystych jałowców pokrytych nitkami pajęczyny, na których perli się rosa. Z tych małych krzewów jeszcze miejscami sterczą biało-szare bloki skał. Zapewne kiedyś były to ostre, skaliste granie górujące dumnie nad lasami, dzisiaj zryte erozją, wietrzeniem, Czytaj dalej…
Jak to wesoło – przebudzić się i wyjść o świcie… w mgłę. Otacza mnie przejmujące zimno jesiennego poranka i szara, gęsta mgła, przez którą próbuje się przebić światło poranka. Ślicznego poranka???. Na parkingu samochód pokryty szronem. Na szybach piękne, lodowe kwiaty i to zimno… I wreszcie, Czytaj dalej…
Liście z drzew poczynają opadać, szeleszczą pod nogami, po gałęziach skacze zimny, zgryźliwie gwiżdżący, wiecznie przesiąkły wilgocią – wiatr…(S. Żeromski) Czy to już jesień? Powietrze stało się rześkie, żywe kolory zabarwiają nieśmiało liście, a niebo wydaje się w jakiś sposób bardziej błękitne. Pod Czytaj dalej…
Wokół mnie wysokie ściany wielkiego wyrobiska. Tam na szczycie tych ścian zadawałoby się miniatury drzewek. A przecież byłem wśród nich i nie były to sadzonki. Stojąc tu taki mały w tej wielkiej przestrzeni wyrobiska słyszałem parafrazę słów wygłoszoną kiedyś przez Napoleona Czytaj dalej…