Stary rok jeszcze mroził, sypnął śniegiem. Nowy – huczy wiatrem, w pojawiającym się czasem Słońcu mieni się spłowiała zieleń traw, iglaków, a na termometrach temperatury na plusie. A przecież o styczniu pisano: „Z mrozem ten miesiąc panuje, Kto nie ma Czytaj dalej…
Jesień – już niekolorowa – szara, spowita mgłami, tonąca w kroplach deszczu, to znów wietrzna, a czasami zimna rannymi przymrozkami. A z tymi przymrozkami i mrozem jest jak z rodzącym się uczuciem – na początku to zauroczenie, a później… Hmm Czytaj dalej…
Krótka ta nasza „złota polska” –. Już nie płoną czerwienią i złotem lasy, parki, ogrody. Słońce jakby ostrożne – leniwie wstaje, o świcie różowiąc niebo, a zachodząc żegna purpurą. Coraz częściej rankiem szron srebrzy się na trawnikach, łąkach. Taki srebrzysty Czytaj dalej…
Na południowy wschód od Włodawy, na rozległej równinie, leży kompleks lasów sosnowych z brzozowymi zagajnikami i olszynami. To Lasy Sobiborskie. Wśród lasów liczne jeziora, oczka wodne, torfowiska i bagna. Przez trzy dni minionego weekendu poznawałem bagienny świat tych lasów na Czytaj dalej…
W naturze już cicho. Dawno odleciały żurawie, bociany… W sobiborskich lasach tylko wiatr czasami zegnie sosnę, a ta, uderzając o sąsiadkę, krzyknie przeraźliwie. Jeszcze drzewa zielone, tylko buczyna się złoci, czerwienieje. W koleinach wypełnionych wodą i strumykach przeglądają się pierwsze Czytaj dalej…