Dawno, dawno temu, bo jeszcze jako uczeń kieleckiego Geologa, trafiłem pierwszy raz do tego kamieniołomu w ramach ćwiczeń, a może wycieczki. Później po latach, już jako starszy pan, trafiłem tu ponownie tym razem z aparatem fotograficznym. Słuchałem z zachwytem opowieści Kierownika Zakładu Górniczego o cudach, które kryje ten kamieniołom. Och, jak pięknie opowiadał Czytaj dalej…
Pukam do drzwi kamienia. -To ja wpuść mnie. Słyszałem, że są w tobie wielkie puste sale, Nie oglądane, piękne nadaremnie… (W. Szymborska) Od lat staram się otworzyć drzwi kamienia, o których tak uroczo pisze poetka, i odkryć piękno w układzie minerałów, strukturze czy barwie skały. Kiedyś wędrowałem wśród tych skał z młotkiem, kwasem solnym, notatnikiem, Czytaj dalej…
Za oknem drzewa uginają się pod wpływem porywistego wiatru. Z każdym zimnym podmuchem z północy sypią się czerwono-złote liście, opadają na trawniki, chodniki, tworzą przez chwilę barwne, szeleszczące dywany. Przez chwilę, bo kolejny podmuch niesie z sobą szare chmury, z których przez godziny siąpi zimny deszcz. I nie szeleszczą już liście, jest smutno, szaro. Nawet Czytaj dalej…
Był zachwyt obrazami rysowanymi światłem na błocie, ale przecież nie wszedłem do tego wyrobiska by fotografować błotne struktury. Tak, ale jak pominąć piękno? Zauważyliście, że uwielbiać fotografować skały, że dostrzegam w nich piękno, którego inni może nie dostrzegają widząc w nich jedynie szary głaz. Powtórzę jeszcze raz słowa Eliota Portera cytowane w poprzednim Czytaj dalej…
Kiedy wreszcie skończyło padać i ranek wczesnym świtem nie przyniósł mgieł nad Wierną wspinałem się na, przecież tak nieodległą, Miedziankę po mokrej i śliskiej ścieżce. Czego szukałem tego pochmurnego dnia – może abstrakcji na mokrych blokach skalnych, pięknych porostów, mchów, a może dalekich panoram „moich” gór osnutych białymi tumanami wznoszących się chmur. Miedzianka Czytaj dalej…