Rzeka Wierna, kiedyś nazywana Łososiną, Łośną, Łasociną czy Łosośną, stanowi lewy dopływ Białej Nidy i jest typową rzeką wyżynną o długości około 38 km i niewielkim spadku. Obecną nazwę zawdzięcza Stefanowi Żeromskiemu, który, jako uczeń gimnazjum, często przebywał w Rudzie Zajączkowskiej u swojej ciotki. To tu usłyszał historię o rannym powstańcu, którą uwiecznił na kartach swej Czytaj dalej…
Gdy mijam Wisłę w Annopolu, wypatruję na horyzoncie niewielkich wzniesień, które z każdym kilometrem rosną i rosną. I wkrótce wyłaniają się „wyniosłe góry – Łysica, Łysieć, Bukowa… jak pisał Stefan Żeromski. Gdzieś z boku pozostają Kielce i zaraz daleko jeszcze na południu rysują się na horyzoncie wieże zamku królewskiego w Chęcinach. Stąd już niedaleko do Góry Skarbów Czytaj dalej…
Jeszcze tydzień temu ranki zimnem sygnalizowały, że to jeszcze zima, a leśne potoki, wzdłuż których wędrowałem, nagradzały mnie dziełami sztuki stworzonymi przez mróz. Uwielbiam te spacery z aparatem wzdłuż zamarzniętych cieków wodnych i poszukiwanie ciekawych szczegółów w lodzie. W tym roku były one skromne w barwy, ale za to znalazłem delikatne, zwiewne, o uroczym wzorze, przepyszne koronki, Czytaj dalej…
I minął luty. Zimowe miesiące przemknęły tak szybko. Ale czy to była zima…? Gdzie te pokryte śniegiem przestrzenie, drzewa ubrane w białe szaty, na których lśnią kryształki lodu, skrzypiący śnieg pod nogami, gdzie są te niesamowite i czarujące widoki? Zima jest dobra, gdy jest prawdziwa – z lodem na rzekach, gradem, mokrym śniegiem, Czytaj dalej…
Zimowy poranek zawsze jest magiczny. Zwłaszcza, gdy leżysz w łóżku i patrzysz przez okno na piękny zimowy obraz, a w nim drzewa pokryte puszystym szronem. To tak jakby za oknem czaiła się jakaś bajka. Zimowy poranek. Miasto wolno budzi się do życia. Na ulicach jest mało ludzi, całe miasto jeszcze śpi. W powietrzu zalega Czytaj dalej…